I'm Batman

Με ρώτησαν προχτές αν το επάγγελμα μου επεμβαίνει στις προσωπικές μου σχέσεις. Σκεφτόμουνα. Τους είπα για μια φάση που ένιωσες και εσύ να επεμβαίνω στα σκοτάδια σου. Κατάλαβα κάτι που προφανώς ήθελες να κρατήσεις για σένα. Το θέμα είναι ότι μου ξέφυγε και στο είπα. Κατέβασες τα μούτρα σου. Ίσως και να σ'άρεσε. Δεν ξανανοίξαμε ποτέ εκείνη την κουβέντα. 

Το ξανασκέφτηκα. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχε να κάνει με το επάγγελμα μου. Και σίγουρα δεν ήταν η πρώτη φορά που το έκανα. 

Από τότε που με θυμάμαι, παρατηρώ. Μπορώ να διαβάσω λίγο καλύτερα τον άλλο όταν είναι στις μαύρες του. Όταν προσπαθεί να κρυφτεί. Βλέπω όσα δε βλέπει. Να πιστεύω λίγο παραπάνω από όσο πιστεύει ο ίδιος.

Προσπάθησα να θυμηθώ πότε ξεκίνησε. Μου ήρθε στο μυαλό ένας στίχος που πάντα λάτρευα. 1992. Η ξανθιά alter-ego γάτα εκφράζεται: "He makes me feel the way I hope I really am". Ήξερα από την αρχή ποιος θα ήθελα να ήμουν σε αυτή την στιχομυθεία.

Μετά θυμήθηκα όλες τις φορές που κατάφερα, χωρίς να το θέλω, να τρυπώσω στα σκοτάδια του άλλου. Θυμήθηκα όλες τις απώλειες που είχα μέχρι τώρα. Έχασα πολλά πουλιά στα οποία πίεσα λίγο παραπάνω, για να δουν και αυτοί αυτό που βλέπω. Έχασα επίσης και μένα, που πιστεύω λίγο παραπάνω, ελπίζοντας ότι ο άλλος θα καταφέρει να δει ότι εγώ. Έναν εαυτό για τον οποίο θα ρισκάρει, θα βγει από τον κομφορτισμό του, θα απορρίψει την επιφάνεια και θα βουτήξει στα σκοτάδια. Ω, πόσο συχνά πέφτω έξω. Κατάρα το ονόμασα μια μέρα. Κατάρα το ένιωθα μέχρι χτες. 

Πριν λίγο καιρό κατάφερα πάλι να τσακωθώ με ένα απο τα αγαπημένα μου πουλιά. Στη θάλασσα δίπλα, θα σου έλεγα τι ρομαντικό. Τι σκατά έκανες θα με ρωτήσεις. Ότι κάνω πάντα. Βλέπω και πιστεύω παραπάνω από ότι πρέπει. Το θέμα δεν είναι αυτό όμως. Το θέμα είναι ότι τα λέω κιόλας. Με έβρισε, ένιωσα εγώ ότι πάλι δεν ήμουν καλή φίλη. Ζήτησα συγνώμη. "Είμαι καλά", μου λεει χτες. Και περίμενα να ακούσω τη συνέχεια. "Ήθελα να σε πάρω προχτες και να σου δώσω δυο μπουνιές." Ωραία λέω, εκτονώσου! Μετά από κάτι τέτοια περιμένω τον άλλο να μου διηγηθεί μια ιστορία που θα τη δω σαν πινελιά στον πίνακα μου, σα μια ακόμη εμπειρία ζωής. Μια ακόμη αλλαγή. Και να που όντως έτσι έγινε. Τελείωσε με τη φράση: "Πάντα βλέπεις σε μένα τον εαυτό που δεν καταφέρνω να δω από μόνη μου."

Ξέρεις.. Δεν ξέρεις. Που να ξέρεις κι εσύ. 

Ένιωσες ποτέ να ελευθερώνεσαι από κάπου που ένιωθες να σε σκοτώνει μέρα παρά μέρα;

Σαν κάτι να φεύγει από πάνω σου. Να νιώθεις ανάλαφρος.

Λύτρωση.

Κάποιος κατάφερε να δει σε μένα κάτι που εγώ δεν έβλεπα. Ότι αυτό το χαρακτηριστικό μου, δεν είναι κατάρα. Είναι ευχή. Γιατί για κάποιους το να βλέπεις λίγο διαφορετικά από αυτούς, θα είναι για αυτούς ένα χαστούκι. Ένα χαστούκι για να ξυπνήσουν. Θα τους θυμίσει ποιοι είναι. Θα ρισκάρουν για αυτό και πλέον ο κομφορτισμός τους δε θα τους κρατά φυλακισμένους. Θα τους λυτρώσει κι αυτούς, όπως εμένα. 

Και μπορεί αυτό το χαρακτηριστικό μου να αλλάξει. Μπορεί να μείνει και το ίδιο. Μέχρι τότε, είναι κομμάτι μου και θα το αγαπήσω.

Μπορεί να χάσω κι άλλα πουλιά. Κάποιος θα κρυφτεί σε μια ακόμη σιωπή του και θα χαθεί. Κανένας δεν είναι ατρόμητος. Σίγουρα όμως τον εαυτό μου δε θα τον χάσω μέσα στα πλοκάμια της κατάρας. Αρχίζω να μαθαίνω πως να αγαπώ όσα δε γουστάρουν οι άλλοι σε μένα.

Βλέπω στο σκοτάδι. 

I'm Batman.