Η πιο σκληρή μάχη στον έρωτα, μάτια μου
Εκείνη η στιγμή που νιώθεις να σε πλακώνουν 1000 κύμματα, σε χτυπάνε στα βράχια, δεν έχεις από που να πιαστείς, σε ξεφλουδίζουν με τις μικρές άκομψες γωνίες τους και τα σάπια φύκια σου γλείφουν ίσα ίσα τις πληγές για να σε ξανακόψουν. Εκείνη η στιγμή, μάτια μου, που νιώθεις να σε γυρίζουν 100 στροφές, στον αφρό και πάλι στο βυθό, πνίγεσαι, σε φέρνουν στην επιφάνεια με σκοπό να σε ξαναβυθίσουν στα πιο σκοτεινά τους μονοπάτια. Εκείνη η στιγμή που δεν μπορείς να ανασάνεις. Εκείνη η στιγμή που ζητάς οξυγόνο και το μόνο που μπορείς να αναπνεύσεις είναι την αλμύρα που σου καίει το λαιμό.
Εκείνη η στιγμή που πρέπει να παλέψεις. Όχι όταν χωρίζεις. Όχι όταν μαθαίνεις πως ήσασταν σε μίλια μέτρα απόσταση γνωστικά. Όχι.
Έρχεται μετά από καιρό. Όταν πια καταλαβαίνεις πως ο έρωτας σου είχε κάψει τα μάτια και τα πέταξε στα κοράκια που χαίρονται με την ημιμάθεια σου. Και εσύ, εσύ, μικρή μου Ρόζυ, κοιμόσουν σ' όνειρο για έναν και ποτέ για δυο. Και για ακόμη μια φορά αργησες πάλι να συνειδητοποιήσεις πως εθελοτυφλούσες...
Έφερες πάλι το παραμύθι στα δικά σου μέτρα, αγαπώντας πάλι μια ιδέα. Εκείνη είναι η πιο σκληρή σου μάχη. Όταν πρέπει να παλέψεις με τον εαυτό σου.
Να σε φταις και να σε παρηγορείς ταυτόχρονα.
Να σε μουτζώνεις και να σε παίρνεις αγκαλιά.
Για τα λόγια που επέλεξες να αγνοήσεις, και για τη μαλακισμένη ελπίδα των πιο ουτοπικών σου σκέψεων, που δειλά δειλά είχε βάλει και αυτή το χεράκι της να σου στερήσει έστω και τη λίγη μάθηση που μπορούν να σου προσφέρουν οι πέντε σου αισθήσεις.
Και ταυτόχρονα, να σε χαιδεύεις με το πιο τρυφερό και στοργικό σου άρωμα, για τη συμφορά που πρόλαβε να σε βρει. Ψέλλοντας σου κάτι μελλοθάνατα, ότι για εκεί που τράβηξες να πας, σίγουρα θα 'ναι καλύτερα.
Αυτή είναι η πιο μεγάλη μάχη σου, Ρόζυ μου. Αυτή και να τη θυμάσαι.
Έπαιξες και έχασες. Και έχασες στον εαυτό σου.
Και με γεια σου και καμάρι σου, κούκλα μου.
Φόρα την απώλεια καπέλο και παίξε με το ντέφι σου τη μελωδία της παρηγοριάς.
Και άμα δεις νερά δίπλα σε βράχια..; Κάνε μακροβούτι.
Εκείνη η στιγμή που νιώθεις να σε πλακώνουν 1000 κύμματα, σε χτυπάνε στα βράχια, δεν έχεις από που να πιαστείς, σε ξεφλουδίζουν με τις μικρές άκομψες γωνίες τους και τα σάπια φύκια σου γλείφουν ίσα ίσα τις πληγές για να σε ξανακόψουν. Εκείνη η στιγμή, μάτια μου, που νιώθεις να σε γυρίζουν 100 στροφές, στον αφρό και πάλι στο βυθό, πνίγεσαι, σε φέρνουν στην επιφάνεια με σκοπό να σε ξαναβυθίσουν στα πιο σκοτεινά τους μονοπάτια. Εκείνη η στιγμή που δεν μπορείς να ανασάνεις. Εκείνη η στιγμή που ζητάς οξυγόνο και το μόνο που μπορείς να αναπνεύσεις είναι την αλμύρα που σου καίει το λαιμό.
Εκείνη η στιγμή που πρέπει να παλέψεις. Όχι όταν χωρίζεις. Όχι όταν μαθαίνεις πως ήσασταν σε μίλια μέτρα απόσταση γνωστικά. Όχι.
Έρχεται μετά από καιρό. Όταν πια καταλαβαίνεις πως ο έρωτας σου είχε κάψει τα μάτια και τα πέταξε στα κοράκια που χαίρονται με την ημιμάθεια σου. Και εσύ, εσύ, μικρή μου Ρόζυ, κοιμόσουν σ' όνειρο για έναν και ποτέ για δυο. Και για ακόμη μια φορά αργησες πάλι να συνειδητοποιήσεις πως εθελοτυφλούσες...
Έφερες πάλι το παραμύθι στα δικά σου μέτρα, αγαπώντας πάλι μια ιδέα. Εκείνη είναι η πιο σκληρή σου μάχη. Όταν πρέπει να παλέψεις με τον εαυτό σου.
Να σε φταις και να σε παρηγορείς ταυτόχρονα.
Να σε μουτζώνεις και να σε παίρνεις αγκαλιά.
Για τα λόγια που επέλεξες να αγνοήσεις, και για τη μαλακισμένη ελπίδα των πιο ουτοπικών σου σκέψεων, που δειλά δειλά είχε βάλει και αυτή το χεράκι της να σου στερήσει έστω και τη λίγη μάθηση που μπορούν να σου προσφέρουν οι πέντε σου αισθήσεις.
Και ταυτόχρονα, να σε χαιδεύεις με το πιο τρυφερό και στοργικό σου άρωμα, για τη συμφορά που πρόλαβε να σε βρει. Ψέλλοντας σου κάτι μελλοθάνατα, ότι για εκεί που τράβηξες να πας, σίγουρα θα 'ναι καλύτερα.
Αυτή είναι η πιο μεγάλη μάχη σου, Ρόζυ μου. Αυτή και να τη θυμάσαι.
Έπαιξες και έχασες. Και έχασες στον εαυτό σου.
Και με γεια σου και καμάρι σου, κούκλα μου.
Φόρα την απώλεια καπέλο και παίξε με το ντέφι σου τη μελωδία της παρηγοριάς.
Και άμα δεις νερά δίπλα σε βράχια..; Κάνε μακροβούτι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου